انسانی که کنارش غم نباشد، یاری امن باشد

آدم امن یعنی آدمی که وجودش مرهمی برای زخم باشد و

آدمی است که دروغ در کارش نیست تا خودش، درد باشد!

آدم امن یعنی آدمی که نخواهی برایش پر و بال بزنی تا فهم باشد و

مستقیم در چشم هایت نگاه کند و سردی رنجت را ببیند و گرم باشد

آدم امن یعنی کنارش خودت باشی، بدون این که باشرم، ترس باشد و

آدمی امن است که غرغر کنی، بماند ، غمگین باشی، بماند ، مرد باشد و

برای قلب و روحش از درد و غصه های تلخ دلت، سهم باشد

آدمی امن است که نترسی از از دست دادنش، ریشه دار و سبز باشد

آدمی امن است که در رفاقت، در نهایت تبدیلت به

پرنده ای رها و آزاد در آسمان، برایش شرط باشد

آدم امن یعنی آدمی که با دورویی و غرور، قهر باشد...